7 powodów psychologicznych, przez które niektóre dzieci dystansują się emocjonalnie od matki.

Wiele matek nosi w sobie ciche cierpienie przez lata. Nie pozostawia ono widocznych blizn i pozostaje niezauważone, ale mimo to jest niezwykle uciążliwe. To ból uświadomienia sobie, że wszystko, co dały – czas, siłę, poświęcenie i bezwarunkową miłość – wydaje się niezauważalne dla osoby, dla której było to najważniejsze: dla ich dziecka.

Ten dystans emocjonalny rzadko wynika z okrucieństwa lub celowej niewdzięczności. Częściej wynika ze złożonych i w dużej mierze nieświadomych mechanizmów psychologicznych, które kształtują sposób, w jaki dziecko interpretuje, ceni i wchodzi w interakcje z matką. Zrozumienie tych procesów nie usuwa bólu, ale może złagodzić poczucie winy i utorować drogę do uzdrowienia.

1. Kiedy spójność zanika

Ludzki umysł jest zaprogramowany, by dostrzegać zmiany, a nie trwałość. To, co zawsze obecne, niezawodne i niezmienne, często znika ze świadomości. Tak jak zapominamy o powietrzu, dopóki nie zaczniemy walczyć o oddech, tak nieustanna miłość matki może pozostać niezauważona właśnie dlatego, że nigdy nie zawodzi.

W ten sposób matka staje się częścią tła – niezbędna, a jednak niewidoczna. Nie dlatego, że nie jest ważna, ale dlatego, że jej obecność jest traktowana jako coś oczywistego. Ten nieświadomy wzorzec neurologiczny może generować głębokie poczucie bezwartościowości u kobiety, która nieustannie poświęca się pracy.

ciąg dalszy na następnej stronie