7 powodów psychologicznych, przez które niektóre dzieci dystansują się emocjonalnie od matki.

2. Odległość niezbędna do samodzielnej budowy

Rozwój psychologiczny wymaga pewnego dystansu. Aby dziecko mogło ukształtować własną tożsamość, musi kwestionować, wyrażać sprzeciw i budować emocjonalny dystans do rodziców – proces ten nazywa się indywiduacją.

To, co dziecko postrzega jako odkrycie siebie, często jest przez matkę odbierane jako odrzucenie. Jednak w wielu przypadkach miłość pozostaje nienaruszona; dziecko po prostu próbuje zdefiniować, kim jest. Gdy temu oddzieleniu towarzyszy poczucie winy lub opór, dystans często się pogłębia.

3. Ból zamienia się w poczucie bezpieczeństwa

Dzieci często zwierzają się osobie, której ufają najbardziej, by wyrazić swoją frustrację, gniew lub wewnętrzny niepokój. Ponieważ matka uosabia bezwarunkową akceptację, staje się ona najbezpieczniejszym schronieniem, w którym mogą uwolnić emocje, z którymi nie potrafią sobie poradzić gdzie indziej.

Dlatego dziecko może być miłe dla świata zewnętrznego, a surowe dla matki. Nie jest to ani sprawiedliwe, ani zdrowe, ale zrozumienie, że takie zachowanie odzwierciedla wewnętrzny konflikt dziecka, a nie wartość matki, może zapobiec skierowaniu tego cierpienia przeciwko niemu.

4. Kiedy matka znika za swoją rolą

Niektóre matki, kierowane miłością, stopniowo schodzą na dalszy plan. Istnieją jedynie jako opiekunki, osoby rozwiązujące problemy i zaspokajające potrzeby – nigdy nie odpoczywające, niczego nie potrzebujące, nigdy o nic nie proszące. Ich cierpienie pozostaje ukryte; ich pragnienia są ignorowane; granice rzadko są stawiane.

Dzieci otrzymują ukryty przekaz, że ich matka nie ma własnych potrzeb. A kiedy matka nie okazuje szacunku do samej siebie, dzieciom trudno się go nauczyć. Nie chodzi o obwinianie, ale o uświadomienie sobie, że bycie sobą to również cenna lekcja.

ciąg dalszy na następnej stronie