Kiedy moja żona zmarła, wyrzuciłem jej 12-letnią córkę z domu. Dziesięć lat później wróciła z objawieniem, które mnie zdruzgotało.

Wyobraź sobie: drzwi się otwierają i stoi tam kobieta, której nie widziałeś od dekady, odmieniona, dorosła, ale wciąż nosząca w sobie cień kruchej przeszłości. Dokładnie to przydarzyło się Mathieu, przez lata przekonany, że postąpił „właściwie”, pozwalając Léi, córce swojej zmarłej żony, zamieszkać gdzie indziej. Nie wiedział jednak, że młoda dziewczyna nosiła w sobie ból o wiele głębszy, niż mógł sobie wyobrazić… a przede wszystkim prawdę, która miała wszystko zmienić.
Zniszczone życie i skomplikowaną relację.

Kiedy jego partnerka, Élise, odeszła od nas zbyt wcześnie, Mathieu stanął twarzą w twarz z nastolatką, której ledwo znał. Léa miała dwanaście lat, była powściągliwa i przepełniona ogromnym żalem, którego nie potrafiła wyrazić. Pomimo niezdarnych prób Mathieu nawiązania kontaktu, dystans stopniowo narastał: ciężkie milczenie, subtelne wyrzuty, powtarzające się nieporozumienia.

Życie codzienne stało się kruche. Léa czasami opuszczała lekcje, łamała domowe zasady, szukając poczucia bezpieczeństwa, którego już nie mogła znaleźć. Pewnego dnia, wyjątkowo ostra kłótnia zmieniła wszystko. Oboje czuli ból, wypowiadali słowa, których trudno było cofnąć. Kilka dni później Léa zamieszkała z ciotką, a Mathieu przekonał sam siebie, że to „najlepsze rozwiązanie”.

ciąg dalszy na następnej stronie